در رفتن جان از بدن ، گویند هر نوعی سخن          

من خود به چشم خویشتن ، دیدم که جانم می رود

شاید زیاد جالب نباشه که اولیم مطلب وبلاگم با اعتراض شروع بشه . شاید بگین آخه تو که هنوز چیزی نگفتی و ننوشتی که می خوای اعتراض کنی ؟   آخه اعتراض به چی ؟

اعتراض به خودم . که چرا باید خودم رو یک ایرانی بدونم ؟! که واقعا یک ایرانی چه مزیتی نسبت به مردم کشور های دیگه داره ؟  مایی که مردم لبنان و عرب ها ( هر چند اونا هم انسان هستند ) بیشتر از مردم و جوانان ایران دوست داریم ! مایی که منافع شخصی مون رو به هر چیزی حتی شرافت و انسانیت ، ترجیح می دهیم . عجب فرهنگی در وجود ایرانی جا انداختند .

جوانانی مثل اکبر محمدی می میرند ولی حتی اجازه مراسم یادبود تو کشورشون رو ندارند. حتی کسی نباید درباره اونا حرف بزنه ...  یا خیلی دیگه از زندانی های آزادیخواه و انسان دوست ( و نه سیاسی ) .

من در کل آدمی سیاسی نیستم . اطلاعاتم و حرف هایی که در روزهای دیگه می نویسم بیشتر درباره موسیقی ایرانی است.